Insaatakkaya ailesi merhaba! Bu içeriğimizde “Kazakistan’da TL geçer mi” konusunu tüm detaylarıyla inceliyoruz.
Kayseri’den Başlayan Sessiz Bir Yolculuk
Kayseri’nin akşamları hep biraz soğuk olur. Rüzgâr, Erciyes’in eteklerinden şehre doğru inerken insanın içine de işler. Ben 25 yaşındayım ve hâlâ bazı geceler odamın penceresini açık bırakıp o soğuğu içeri alırım. Sanki düşüncelerim biraz daha netleşir gibi olur.
O gün de öyle bir geceydi. Defterimi açmıştım, uzun zamandır yazmadığım şeyleri karalamaya çalışıyordum ama aklımda tek bir cümle dönüp duruyordu: Kazakistan kadınları nasıl olur?
Bunu ilk kez ciddi ciddi düşünmem, bir internet aramasının değil, gerçek bir karşılaşmanın sonucuydu.
Bir Gün Her Şeyi Değiştiren Tanışma
Üniversitede Erasmus değişim programıyla gelen birkaç öğrenci vardı. Aralarında biri vardı ki, sınıfa girdiği an sessizlik değişmişti. Adı Aigerim’di. Kazakistan’dan gelmişti.
İlk gördüğümde abartılı bir şey hissetmedim aslında. Sadece dikkatimi çeken bir duruşu vardı. Ne çok konuşuyordu ne de kendini geri çekiyordu. Ortada bir yerde, kendi halinde ama güçlü duruyordu.
Sonra zaman geçtikçe fark ettim; onun sessizliği bile bir şey anlatıyordu. Derslerde söz aldığında kelimeleri seçerek konuşurdu. Türkçesi kusursuz değildi ama cümlelerinde garip bir netlik vardı. Sanki ne düşündüğünü saklamaya çalışmıyordu.
Ben ise tam tersiydim. İçimde fırtına kopar ama dışarıya “iyiyim” demeyi bilirdim.
O günlerde sık sık şunu düşünmeye başlamıştım: Kazakistan kadınları nasıl olur? Gerçekten düşündüğüm gibi mi, yoksa sadece Aigerim üzerinden kurduğum bir hayal mi?
İlk Diyalog ve İçimdeki Kırılma
Bir gün kantinde yan yana oturmak zorunda kaldık. Tesadüf gibi görünen ama aslında benim bilinçli olarak seçtiğim bir an.
“Kayseri soğuk mu sana göre?” diye sordum.
Gülümsedi. “Almatı daha soğuk,” dedi.
Sonra sustu. Ben de sustum. Ama o sessizlik rahatsız edici değildi. Aksine, bir şeylerin başlangıcı gibiydi.
O an fark ettim ki, Kazakistan kadınları nasıl olur sorusu kafamda artık sadece bir merak değil, bir çekim haline gelmişti. Aigerim’in sakinliği beni huzursuz ediyordu çünkü ben hep duygularını taşır gibi yaşayan biriydim.
O ise sanki duygularını düzenlemiş, raflara koymuş gibiydi.
Günlüklerime Düşen İlk İzler
O gün eve gidince defterime uzun uzun yazdım. Şunu yazmışım:
“Bugün Aigerim’le konuştum. Sanki ben konuşmadım da içim konuştu. O ise sadece dinledi.”
O gece uyuyamadım. Çünkü içimde tuhaf bir şey vardı: hayranlıkla karışık bir eksiklik hissi.
Kendi kendime tekrar ediyordum: Kazakistan kadınları nasıl olur? Soğuk mu, mesafeli mi, yoksa sadece benim anlamadığım bir derinlikte mi?
Bilmiyordum.
Kültürler Arasında Sessiz Bir Köprü
Zaman geçtikçe Aigerim’i daha sık görmeye başladım. Bazen kütüphanede, bazen kampüsün bahçesinde…
Onunla konuşmalarımız uzamıyordu. Ama her konuşma bir iz bırakıyordu.
Bir gün bana Kazakistan’daki hayatından bahsetti. Uzun kışlardan, geniş bozkırlardan, ailesinin birlikte geçirdiği sessiz akşamlardan…
Onu dinlerken içimde garip bir boşluk oluştu. Çünkü onun anlattığı dünya, benim yaşadığım dünyadan çok farklıydı. Ama aynı zamanda çok tanıdıktı. Sanki uzak bir akrabanın hikâyesini dinliyordum.
O an Kazakistan kadınları nasıl olur sorusu zihnimde başka bir şekil aldı. Belki de mesele “nasıl oldukları” değil, nasıl hissettirdikleriydi.
Yanlış Anladığım Şeyler
Benzer Bir Yazı: Kazakistan güvenli bir ülke mi ?
Bir gün onu yanlış anladım.
Bir mesajıma geç cevap vermişti. Basit bir şeydi ama ben içimde büyütmüştüm. O gece defterime öfkeyle yazdım:
“Ben hep fazla mı hissediyorum? O ise hiçbir şeyi önemsemiyor gibi.”
Ama ertesi gün gerçeği öğrendim. Ailesiyle ilgili bir durum vardı, şehir dışına gitmişti.
O an kendimden utandım. Çünkü ben, onun sessizliğini ilgisizlik sanmıştım.
İşte o gün şunu fark ettim: Kazakistan kadınları nasıl olur sorusunun cevabı, benim aceleci yorumlarımda değildi. Daha derindeydi.
İçimde Büyüyen Uzaklık
Zaman ilerledikçe Aigerim’in bana yaklaşmadığını, ama tamamen uzaklaşmadığını da fark ediyordum. Bu aralık beni en çok yoran şeydi.
Çünkü ben ya tamamen yakınlık isterdim ya da tamamen kopuş. Ortada kalmak bana göre değildi.
Ama o ortadaydı.
Bir gün yürürken şunu söyledi:
“Sen çok hızlı hissediyorsun.”
Durup kaldım. Ne diyeceğimi bilemedim.
Çünkü haklıydı.
Ben her şeyi hızlı yaşıyordum. Sevinci de, hayal kırıklığını da, umudu da…
O ise sanki her duyguyu zamana yayarak yaşıyordu.
O gece yine aynı soruyu yazdım defterime: Kazakistan kadınları nasıl olur?
Ama bu kez cevabın bende olmadığını hissettim.
Bir Vedanın Sessizliği
Gidiş günü beklediğimden daha sessiz geçti. Havalimanına gitmeyi teklif ettim ama kabul etmedi.
Sadece kampüste son kez karşılaştık.
Bana baktı ve “Teşekkür ederim,” dedi.
“Ne için?” dedim.
“Burayı bana yalnız hissettirmediğin için.”
O an içimde bir şey kırıldı. Ama bu kırılma bağırarak olmadı. Sessizdi.
Çünkü ben aslında onun bana ne hissettirdiğini geç anlamıştım.
Kazakistan kadınları nasıl olur diye sormuştum sürekli. Ama asıl soru şuydu: Ben birini gerçekten anlayabiliyor muydum?
Gidişten Sonra Kalan
Aigerim gittikten sonra şehir aynı kaldı ama ben değiştim.
Kayseri’nin sokakları aynıydı, Erciyes aynı şekilde uzaktan görünüyordu, ama içimde bir boşluk vardı.
Defterime daha sık yazmaya başladım.
“Bazı insanlar hayatına bir cevap bırakır, ama o cevabı anlaman yıllar sürer.”
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: Kazakistan kadınları nasıl olur sorusu, aslında benim kendime sorduğum bir soruydu.
Sabırsızlığımı, anlamaya çalışmadan yargılamamı, duygularımı yönetemeyişimi…
Hepsi o sorunun içine gizlenmişti.
Bugün Aynaya Bakınca
Artık 25 yaşındayım ve bazı şeyleri daha farklı görüyorum. İnsanları tanımlamak yerine anlamaya çalışıyorum.
Aigerim’i hatırladığımda ne tamamen mutlu oluyorum ne de üzgün. İkisinin arasında bir yerdeyim.
Ama öğrendiğim bir şey var: İnsanlar ülkelerle, isimlerle, kalıplarla anlatılmıyor.
Ve belki de en önemlisi, Kazakistan kadınları nasıl olur sorusu hiçbir zaman tek bir cevaba sahip değildi.
Ben sadece o cevabı bulduğumu sanmıştım.
Bu içeriğimizle “Kazakistan’da TL geçer mi” hakkında kapsamlı bir bakış açısı sunmaya çalıştık. Insaatakkaya okurlarına sevgilerle!